همه فریادم از دل یاحسین است سروکارم مداوم باحسین است بگیرم دامن ِفرزندِ زهرا مَدَد گر، می کند ما راحسین است به گلزار ِنبی آ لاله ی عشق شقایق گُلبنِ بَطحا* حسین است همه دنیا ز شوقش بی قرار است که آرام دل طاها حسین است کند صیدِ دلِ عُشّاقِ عالَم دلِ من قایق و دریا حسین است شهادت درعمل، درصدق و ایمان کسی کاو می کند معنا حسین است اگر زهراشبِ قدراست و کوثر فروغِِ روزِ عاشورا حسین است شده در نینوا قربانیِ عشق ذَبیحُ اللهِ بی همتا حسین است صفا و مروَه ی او، کربلا است منای عشقِ ما تنها حسین است به گِردِ محفِل عالَم

می سوزم و می سازم از بی هم زبانی گاهی به خود می تازم از بی هم زبانی دردِ دلم را با کسی هرگز نگویم سربسته باشد رازم از بی هم زبانی عقده گرفته بی صدا راهِ گلویم تحتِ فشار آوازم از بی هم زبانی آخرمرا خواهد گزید این مارِ بد خط کی می شود سر، بازم از بی هم زبانی آهَم توانِ ناله با سودا ندارد پوسیده تارِ سازم از بی هم زبانی حالِ بهارم در سرو کوچصفهان است در مایه ی شهنازم از بی هم زبانی كي آيد از راه و سر آرد شكوه هايم آن دلبرِ طنّازم از بی هم زبانی مهدوی

                      بهترین عُشّاقِ عالم را خدا جمع کرده در زمین کربلا   کربلا یعنی صبوری در بلا سرفدایِ تارموئی از ولا   کربلا آئینه ی آئینه هاست کوثری درماورای سینه هاست   کربلا یعنی نوای لا تَخَف بستن پیمان خونها با هدف   کربلا عزّت، شرف ، مردانگی انتهای غیرت وفرزانگی   کربلا قربانگهِ سردارها رقصِ عاشق پایِ چوبِ دارِها   مهدوی